Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Ηλεκτρονική δημοσκόπηση για τους αντιπεριφερειάρχες

Θέμα έχει προκύψει σχετικά με την παραίτηση των αντιπεριφερειαρχών της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Ψηφίστε πάνω αριστερά.

Επιμένει για παραίτηση των αντιπεριφερειαρχών ο Κλέαρχος


Προεκλογική δραστηριότητα για τη Δυναμική Συνεργασία


Ανεξάρτητη υποψηφιότητα για τον Δήμο ΔΑΑ ο Θανάσης Πανουργιάς


Εδώ μιλάμε και γράφουμε Ελληνικά. Συνωμοσία ή συνομωσία


Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου
Δημοσιογράφος/
Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ




















Μια από τις πλέον διαδεδομένες και παράλογες ιδέες που έχει γίνει κατορθωτό να εμπεδωθεί σε σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης είναι εκείνη που απορρίπτει την ύπαρξη συνωμοσιών στην πολιτική ή την οικονομική σφαίρα απαξιώνοντας την εκτός της επίσημης, κεντρικής εκδοχής ερμηνεία των γεγονότων με τον χαρακτηρισμό «θεωρίες συνωμοσίας». Αυτό οφείλεται κυρίως στο υπέρτερο συμφέρον της εξουσίας να δίδει την ψευδαίσθηση ότι όλα διαδραματίζονται στο φως –άρα και ελέγχονται. Επιπλέον τη συνωμοσία ως παράγοντα ιστορικής μεταβολής απορρίπτει και μια ορισμένου τρόπου αριστερή ανάγνωση της ιστορίας, η οποία προκρίνει ως επαναστατικό υποκείμενο τον λαό ή «τον προλετάριο» και ως εκ τούτου υποστηρίζει ότι ούτε ο ηγέτης ούτε οι συνωμοσίες κινούν τους αιώνιους τροχούς: οι μάζες γράφουν την ιστορία.

Ασφαλώς πρόκειται για αναγκαιότητα στη βάση της συγκεκριμένης θεωρίας, αφού οι «προλετάριοι» δεν πρόκειται να κινητοποιηθούν αν πιστεύουν ότι δεν μπορούν να μεταβάλουν την ροή της ιστορίας. Σε προέκταση, σύμφωνα πάντοτε με αυτή τη θεωρία, οι αποφάσεις, όπως συχνά και στην Ελλάδα λέγεται, κρίνονται στον δρόμο και στο πεζοδρόμιο και όχι σε παρασυναγωγές και διαβούλια, πίσω από κλειστές πόρτες, όπου οργανώνονται συνωμοσίες από ισχυρούς παράγοντες ή και αποφασισμένους επαναστάτες.

Στην πραγματικότητα επεξεργασμένες θεωρίες συνωμοσίας υπό αυστηρούς όρους και εξεταζόμενες κατά περίπτωση μπορούν να αποδώσουν μια αξιόπιστη ερμηνεία των γεγονότων και να απαντήσουν σε καίρια ερωτήματα γύρω από σοβαρά θέματα, τα οποία διάφορα κέντρα εξουσίας έχουν συμφέρον να συγκαλύψουν.

Οσο παράλογο είναι να ερμηνεύονται τα πάντα ως αποτέλεσμα συνωμοσιών, τόσο εκτός πραγματικότητας είναι να απορρίπτεται συλλήβδην ο καταλυτικός ρόλος της συνωμοσίας στην ιστορία. Διότι δεν υπάρχει, φαντάζομαι, αντίρρηση ότι ο Βρούτος ήταν ο εκτελεστικός βραχίονας μιας συνωμοτικής ομάδας όταν σκότωσε τον Ιούλιο Καίσαρα και άλλαξε τον ρου της ιστορίας. Ούτε πως ο Λεύκιος Κατιλίνας οργάνωσε διαβόητη συνωμοσία το 63 π.Χ. για να καταλάβει την εξουσία βίαια, και σε αυτή την περίπτωση αποτυχημένα, καθώς ο Κικέρων αποκάλυψε τα σχέδιά του αφήνοντας στην ιστορία τον παροιμιώδη όρο «η συνωμοσία του Κατιλίνα». Δεκάδες άλλες είναι οι περιπτώσεις μιας αποδεδειγμένης συνωμοσίας που επηρέασε καταλυτικά το ιστορικό γίγνεσθαι στην εποχή της και γενικότερα, όμως δεν θα αναφερθούν εδώ.

Ο εκτεταμένος αυτός πρόλογος αποτελεί αφορμή για να εγκύψουμε σε μια ακόμη κακοποιημένη λέξητης Ελληνικής, την λέξη συνωμοσία, να ανατρέξουμε στην ετυμολογία της και να δούμε την ορθή γραφή της.

Η σωστή γραφή είναι συνωμοσία και όχι συνομωσία όπως πολλοί πιστεύουν. Και με την ευκαιρία της ορκωμοσίας των αποφοίτων του Πανεπιστημίου Στερεάς στη Λιβαδειά, να σημειώσουμε ότι το ίδιο ισχύει και για τη λέξη ορκωμοσία που είναι η ορθή γραφή και όχι ορκομωσία όπως πολλοί γράφουν.

Ας δούμε γιατί.

Η συνωμοσία προέρχεται από το συν+όμνυμι που σημαίνει συν+ορκίζομαι: σύνδεσμος(κοινός σκοπός) που επισφραγίστηκε με όρκο.

Βέβαια, αφού το ρήμα είναι όμνυμι, πολλοί θα ανέμεναν η ορθή γραφή να είναι συνομοσία.Όμως από πού προκύπτει το ω-μέγα;

Είναι προϊόν του νόμου της "έκτασης εν συνθέσει" που διατύπωσε πρώτος ο Ιάκωβος Βακερνάγκελ (1853-1938), ένας Γερμανοελβετός γλωσσολόγος και σπουδαίος ελληνιστής.Σύμφωνα με αυτό τον νόμο, στα (πολύ) αρχαία ελληνικά και κατά τη σύνθεση δύο λέξεων, όταν η δεύτερη αρχίζει από φωνήεν τότε το αρκτικό φωνήεν της δεύτερης λέξης εκτείνεται,δηλαδή τρέπεται σε μακρό. Αργότερα ο νόμος της "έκτασης εν συνθέσει" έπαψε να ισχύει. Παρόλα αυτά στη στη Νέα Ελληνική, ορισμένα σύνθετα που σχηματίστηκαν με το πρότυπο της αρχαίας γλώσσας παρουσιάζουν φαινομενική έκταση του αρκτικού φωνήεντος του β΄ συνθετικού, η οποία μερικές φορές αφορά μόνο στην ορθογραφία, π.χ. ημι-ώροφος, γαλαζ-ωπός, ανθρακ-ωρύχος κ.λπ. Μπορεί όλο αυτό να φαίνεται κάπως τεχνικό αλλά, όπως συχνά συμβαίνει στη γλώσσα, ο Ιάκωβος Βακερνάγκελ και ο νόμος του είναι πανταχού παρών στα Ελληνικά όπου το βραχύ α ή το ε τρέπεται συχνά (αλλά όχι πάντα) σε μακρό η και το ο γίνεται ω.Στη βάση αυτή εξηγούνται ωραιότατες λέξεις που στον παρατηρητικό εγγράμματο αναγνώστη δημιουργούν αμφιβολίες σχετικά με την ορθογραφία τους:διώροφος (από το όροφος), επώνυμος και όλα τα εις-ώνυμος (όνυμα/όνομα), ανώμαλος (από το ομαλός), συνήγορος (από το αγορεύω). Και άλλες όπως επώδυνος από το οδύνη και ανθρακωρύχος από το ορύσσω, ανήκεστος από το ακέομαι και ανήκουστος από το ακούω.

Στον ίδιο νόμο της "έκτασης εν συνθέσει" εντάσσεται και η συνωμοσία: συν+όμνυμι και με έκταση του ο συνωμοσία. Με τον ίδιο τρόπο ορκωμοσία: όρκος+όμνυμι και με έκταση του ο ορκωμοσία.

Συνελόντι ειπείν, μάλλον πρέπει να αποστηθίσουμε ότι τα συνωμοσία (συνωμότης, συνωμοτώ κ.λπ.), ορκωμοσία, εξωμότης αλλά και το επίρρημα ανωμοτί (χωρίς όρκο κ. δικαστικό)γράφονται ορθά με το πρώτο –ο- ωμέγα και το δεύτερο όμικρον.
Ασφαλώς ορισμένες φορές το σύμπαν ολόκληρο συνωμοτεί για να κάνουμε ορθογραφικά λάθη. Αν είναι πολύ σοβαρά, τότε μας συμφέρει να το δικαιολογήσουμε με μια αληθοφανή θεωρία συνωμοσίας που με επαρκή, ποικιλότροπη υποστήριξη μπορεί να γίνει πιστευτή και να μας διασώσει από τα σκωπτικά σχόλια. Αλλοτε, και εφόσον είναι εφικτό, ανατρέχουμε στη σειρά: «Εδώ Μιλάμε και Γράφουμε Ελληνικά» στη viotia και επιλύουμε τις απορίες μας!

Νέοι ηγέτες στο προσκήνιο

Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου
Δημοσιογράφος/
Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ
















Το έλλειμμα ηγεσίας που χαρακτηρίζει την ελληνική πολιτική σκηνή αποτελεί τη δυσκολότερα αντιμετωπίσιμη διάσταση της κρίσης που έχει οδηγήσει στην κατάρρευση τη χώρα.

Στο επίπεδο της κεντρικής εξουσίας η απουσία ικανών και δημοφιλών πολιτικών προσωπικοτήτων, που να συγκεντρώνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών, πλήττει τη δυνατότητα για τη δρομολόγηση των απαραίτητων αλλαγών -αν υποτεθεί ότι υπήρχε πρόθεση υλοποίησής τους. Επιπλέον η έλλειψη πραγματικών ηγετών είναι δεδομένο πως αναπαράγει τη μετριοκρατία σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής ως αντίδοτο στην ανασφάλεια του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού.

Στην τοπική διάσταση της πολιτικής, "στα τσικό" της τοπικής αυτοδιοίκησης, το πρόβλημα της έλλειψης ηγεσίας είναι επίσης παλαιό με ορατή συνέπεια την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι Δήμοι και οι Περιφέρειες της χώρας -όχι μόνο από οικονομικής πλευράς. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι η παγίωση της ανομίας σε ολόκληρη την Επικράτεια οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην παραχώρηση αλλότριων αρμοδιοτήτων σε τοπικούς θεσμούς, που φυσικά επηρεάζονται άμεσα από το διαβόητο πολιτικό κόστος και ως εκ τούτου εμφανίζονται ελαστικοί ως προς την εφαρμογή της νομιμότητας.

Από ένα τόσο βαθιά διεφθαρμένο και σαθρό σύστημα όπως η ελληνική κοινωνία, το οποίο στην ουσία έχει ήδη καταρρεύσει, δεν είναι δυνατόν εκ των πραγμάτων να αναδειχθούν πραγματικοί ηγέτες. Είναι αστείο να αναμένει κανείς από εκείνους που δημιούργησαν το χάος υπηρετώντας μόνο τα στενά προσωπικά τους συμφέροντα να διορθώσουν την κατάσταση.



Είναι σαφές ότι το μοντέλο του πολιτικού της μεταπολίτευσης έχει οριστικά απαξιωθεί. Οι γνωστές σε όλους απλώς φιλόδοξες μετριότητες που πολιτεύονται με αποκλειστικό γνώμονα την προσωπική τους πολιτική επιβίωση δύουν. Εκείνοι που ελέγχουν, με ένα τρόπο αυτιστικής και τελικά καταστροφικής για την πατρίδα ιδιοτέλειας τη δημόσια σφαίρα τα τελευταία 30 χρόνια, εκείνοι που δεν δεσμεύονται από τη ρυθμιστική αρχή του κοινού καλού ούτε αντιλαμβάνονται καν την έννοια του δημοσίου συμφέροντος, εκείνοι που προέρχονται και λογοδοτούν μόνο σε κομματικές γραφειοκρατίες εξ ορισμού ανίκανες να προωθήσουν οποιαδήποτε αξία ή ιδεολογία εκτός από την εξουσιαστική ενίσχυσή τους, όλοι αυτοί έχουν πολιτικά αποβιώσει.



Από την άλλη πλευρά παρότι μπορεί να είναι επιθυμητό δεν είναι πολιτικά εφικτό να αποσυρθούν όλοι οι σημερινοί πολιτικοί παράγοντες από τη δημόσια σφαίρα. Αρα γεννάται το ερώτημα ποιοι θα επιβιώσουν πολιτικά. Πώς θα ξεχωρίσουν εκείνοι που έρχονται από το μέλλον για να συναντηθούν με τους πολίτες από εκείνους που έρχονται από το βαθύ παρελθόν και θα χαθούν οριστικά από το προσκήνιο στο άμεσο μέλλον.



Είναι αυτονόητο ότι από την πολιτική πλευρά οι νέες δημόσιες αρετές που θα πάρουν τη θέση της πελατειακής σχέσης, της άθλιας συναλλαγής, του «κτυπήματος στην πλάτη», του εκβιασμού, της διαρκούς ίντριγκας είναι το θάρρος, η ειλικρίνεια, η ευφυΐα και η διάθεση για την άσκηση της πολιτικής στη διαλεκτική της μορφή και όχι στη συναλλαγματική της ιδιοτέλεια.

Η αποδοχή της πλήρους αποτυχίας του μεταπολιτευτικού μοντέλου και η διακήρυξη της ανάγκης ριζικής μεταβολής όλων των κοινωνικών σχέσεων που αυτό παγίωσε αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση πολιτικής επιβίωσης. Η σύγκρουση με τις δυνάμεις του κατεστημένου της μεταπολίτευσης απαιτεί θάρρος αλλά είναι αναπόφευκτη και η αναβολή της συνιστά χειρίστου είδους καιροσκοπισμό.



Η παύση αναζήτησης του deus ex machina (επιμήκυνση, αναδιάρθρωση, στάση πληρωμών κ.λπ.) που με μαγικό τρόπο θα οδηγήσει στη σωτηρία τη χώρα είναι επίσης η μορφή της ειλικρινούς επικοινωνίας που εκτιμάται. Οπως και η συνειδητοποίηση της σκληρής εργασίας και των μεγάλων θυσιών που απαιτούνται για την επαναφορά της ελπίδας πρώτα και της ανάπτυξης κατόπιν στη χώρας.


Η πολιτική ευθυκρισία, η πολιτική οξυδέρκεια που συνδέεται με τη γνώση της πολιτικής και της ιστορίας και με την ευφυΐα είναι εξίσου σοβαρό εφόδιο στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε. Οποιος αντιλαμβάνεται τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στο βαθύ υπόστρωμα της κοινωνίας έχει πλεονέκτημα, ιδίως στην περίπτωση που μπορεί να μεταφράσει την οργή σε όραμα, την απαίτηση αλλαγής σε διάθεση για προσφορά και συστράτευση.

Η ανάδειξη συνεργατών και η διαμόρφωση μιας ηγετικής ομάδας που θα είναι ικανή να σχεδιάσει και να υλοποιήσει τις καταστατικές αλλαγές που έχει αυτή τη στιγμή ανάγκη η χώρα είναι επιπλέον πλεονέκτημα για όσους μπορούν να το έχουν, καθώς η κοινωνική βάση αργά αλλά σταθερά αντιλαμβάνεται την ανάγκη μιας ειρηνικής αλλά συνολικής ανατροπής του σαθρού πολιτικού συστήματος.


Υπάρχουν σε κεντρικό και σε τοπικό βοιωτικό επίπεδο πολιτικά στελέχη που να συγκεντρώνουν λίγες από αυτές τις προϋποθέσεις; Που μπορούν να θεωρηθούν ηγετικές φυσιογνωμίες; Πού μπορούν να εμπνεύσουν και να οδηγήσουν την παραπαίουσα κοινωνία;

Κατ’ αρχάς υπάρχουν υγιείς δυνάμεις εκτός προσκηνίου, άνθρωποι που δεν είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό διότι απαξιούσαν να ασχοληθούν με την πολιτική. Και ορθώς έπρατταν. Ομως τώρα είναι η ώρα του καθήκοντος. Τώρα είναι η ώρα της αδήριτης ανάγκης - η πατρίδα νοσεί βαριά, η πατρίδα κινδυνεύει .
Αυτοί οι γνήσιοι εκπρόσωποι της ήδη διαμορφωμένης στους πολίτες πολιτικής βούλησης για ριζικό επαναπροσδιορισμό των προτεραιοτήτων της κοινωνίας, αυτοί οι έντιμοι και αυστηρά εξω-συστημικοί  ειρηνικοί επαναστάτες είναι εκείνοι που θα επικρατήσουν. Αργά ή το πιθανότερο γρήγορα. Είναι θέμα αυτοσυντήρησης της ίδιας της κοινωνίας.

"Η Αράχωβα στον εθνογραφικό φακό 1986-1992"


Καλό Πάσχα από τη Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς


Καλό Πάσχα από ΦΔΕΔ Παρνασσού


Καλή Ανάσταση από την Ομοσπονδία Επαγγελματιών Θήβας


Για τα απορρίμματα στον Αλίαρτο


Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Καλό Πάσχα από τον ΑΚΟΛ


Απάντηση Μπακογιάννη σε Αποστόλου για τους αντιπεριφερειάρχες

Ο Υποψήφιος Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας, Κώστας Μπακογιάννης, σχετικά με τη συζήτηση περί παραίτησης των αντιπεριφερειαρχών, έκανε την εξής δήλωση:

«Τις τελευταίες ημέρες, για λόγους προεκλογικής σκοπιμότητας, κάποιοι επιδιώκουν την τιμωρία των θεματικών αντιπεριφερειαρχών, ζητώντας τις κεφαλές τους επί πίνακι, επειδή ασκούν το δημοκρατικό τους δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής. Εξαναγκάζουν μάλιστα τον Περιφερειάρχη να πάρει θέση, μη σεβόμενοι τη θεσμική του ιδιότητα και δίχως να συνυπολογίσουν την ανάγκη η Περιφέρεια να συνεχίσει να επιτελεί το έργο της. Επειδή στο δικό μου κώδικα, τον κώδικα της τοπικής αυτοδιοίκησης και της αληθινής ζωή, τα λόγια πρέπει να συνοδεύονται από πράξεις - πόσο μάλλον όταν κάποιοι επικαλούνται την «ηθική τάξη» - καλώ τον κύριο Αποστόλου να συνυπογράψουμε τις παραιτήσεις μας, αυτός από βουλευτής και εγώ από δήμαρχος. Είμαι στη διάθεσή του».


Εδώ Μιλάμε και Γράφουμε Ελληνικά. Ευάριθμοι οι γνώστες



Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου
Δημοσιογράφος/
Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ




















Δεν υπάρχουν πολλοί χρήστες της ελληνικής γλώσσας που να γνωρίζουν τη σημασία της λέξης ευάριθμος κι αυτό υποκρύπτει ίσως μια αξιοσημείωτη ειρωνεία: ευάριθμος σημαίνει ολιγάριθμος.
Ας το δούμε αναλυτικά. Το ευάριθμος είναι μια σύνθετη λέξη, που αποτελείται από το ευ και το αριθμός. Το ευ είναι ένα κοινό επίρρημα με ευρεία χρήση σε όλες τις διαλεκτικές μορφές και τις χρονικές περιόδους της ελληνικής γλώσσας, που σημαίνει καλώς, αλλά και πολύ και εύκολα. Η σύγχυση σχετικά με τη σημασία της λέξης ευάριθμος προέρχεται από τη χρήση του ευ με την έννοια του πολύ, ενώ στην πραγματικότητα προσδιορίζει τον αριθμό με την έννοια του εύκολα. 

Έχουμε δηλαδή σύμφωνα με τον Γ. Μπαμπινιώτη: ευάριθμος -> ευ + αριθμός = αυτός που εύκολα μετράται,  ολιγάριθμος, λίγος. Π.χ. «Ευάριθμοι μόνο ακροατές παρακολούθησαν τη διάλεξη». Παρά το αντίθετα ευρέως θεωρούμενο, ευάριθμος είναι λοιπόν αυτός που μπορεί να μετρηθεί εύκολα και από την άποψη αυτή ο ολιγάριθμος. Ένας τρόπος για να το θυμάστε οριστικά είναι να σκέφτεστε ότι το ευάριθμος είναι το αντίθετο του πολυάριθμος - όπως το αρχαίο ευαρίθμητος αντίθετο του αναρίθμητος.

Για την αναζήτηση της αιτίας που έχει προκαλέσει τη σύγχυση στη χρήση της λέξης ευάριθμος, πιθανώς πρέπει να καταφύγουμε στη σημασιολογική συγγένεια του καλώς, του πολύ και του εύκολα, που στις περισσότερες περιπτώσεις στη λαϊκή γλώσσα και στο λαϊκό φρόνημα ταυτίζονται, καθώς κάτι που υπάρχει σε αφθονία συνήθως θεωρείται καλό και η πρόσβαση σ’ αυτό είναι εύκολη. Σίγουρα στον μεγαλύτερο βαθμό έχουν συμβάλει στην επίταση της σύγχυσης αντίστοιχα επίθετα που σχηματίζονται με το ευ (όπως το εύρωστος, το εύπορος, το ευήλιος, το ευτυχής, το ευπροσήγορος), όπου όμως το ευ προσδιορίζει τις έννοιες με το καλώς ή το πολύ.





Από φιλοσοφική άποψη δεν είναι εναργές αν το πολύ ή το λίγο είναι ο θετικός πόλος στο ζεύγος αντιθέτων που ορίζουν το σύμπαν, σύμφωνα με τον προσωκρατικό Παρμενίδη. Ούτε ο Μίλαν Κούντερα που επικαλείται τον μεγάλο φιλόσοφο μας διαφωτίζει στον πρόλογο του περίφημου μυθιστορήματός του «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», όπου πραγματεύεται την αντίστοιχη αναρώτηση για το βαρύ ή ελαφρύ με τούτα τα λόγια:

"Πρόκειται για το ερώτημα που έθεσε ο Παρμενίδης τον 6ο αιώνα π.Χ. Κατ' αυτόν, το Σύμπαν είναι χωρισμένο σε ζεύγη αντιθέτων: το φως - το σκοτάδι, το παχύ - το λεπτό, το ζεστό - το κρύο, το είναι - το μη είναι. Θεωρούσε ότι ένας από τους πόλους της αντίφασης είναι θετικός (το φωτεινό, το ζεστό, το λεπτό, το είναι), ο άλλος αρνητικός.

Αυτός ο διαχωρισμός σε πόλους, θετικό και αρνητικό, μπορεί να μας φανεί παιδαριωδώς εύκολος. Εκτός από μία περίπτωση: τι είναι θετικό, το βάρος ή η ελαφρότητα; Ο Παρμενίδης απαντούσε: το ελαφρύ είναι θετικό, το βαρύ είναι αρνητικό. Είχε δίκιο ή όχι; Ιδού η απορία. Ένα πράγμα είναι βέβαιο. Η αντίφαση βαρύ-ελαφρύ είναι η πιο μυστηριώδης και η πιο διφορούμενη απ' όλες τις αντιφάσεις".

Πιο πίσω στον τεράστιο και εν πολλοίς αναξιοποίητο «Κήπο Σοφίας», που συγκροτούν οι αρχαιοελληνικές προσωκρατικές φιλοσοφικές θεωρίες, οι Πυθαγόρειοι διακήρυσσαν ότι η αρχή των όντων βρίσκεται σε δέκα "ζεύγη εναντίων" που συντελούν στην αρμονία του Σύμπαντος:


πέρας – ἄπειρον


περριτόν – ἄρτιον


ἕν – πλῆθος


δεξιόν – ἀριστερόν


ἄρρεν – θῆλυ


ἠρεμοῡν – κινούμενον


εὐθύ – καμπύλον


φῶς – σκότος


ἀγαθόν – κακόν


τετράγωνον – ἑτερόμηκες.

Καθώς η αριστερή στήλη συνδέεται με το αγαθό και η δεξιά με το κακό, είναι φανερό ότι οι πυθαγόρειοι προκρίνουν το εν έναντι του πλήθους. 



Στη λαϊκή θυμοσοφία, με μια πρόχειρη αναδίφηση, μπορούμε να ανασύρουμε φράσεις όπως «λίγοι και καλοί» ή όμορφα δημοτικά τραγούδια, όπως 
«είμαστε οι δόλιοι λιγοστοί, 
λίγοι και διαλεγμένοι». 
Από την άλλη πλευρά, και πάντα σε λαϊκό επίπεδο, η πρώτη ερώτηση που θα  απευθύνει κάποιος όταν πληροφορηθεί για μια πολιτική συγκέντρωση ή για μια κοινωνική εκδήλωση ή ακόμη και για μια βόλτα σ’ έναν κοσμικό προορισμό, είναι συνήθως «είχε πολύ κόσμο;» και τυχούσα καταφατική απάντηση λαμβάνεται πάντα ως ένδειξη επιτυχίας ή αποδοχής. Σε όλες τις περιπτώσεις αμετάβλητο διαχρονικά παραμένει το γεγονός ότι οι εξαιρετικοί, οι ξεχωριστοί, οι εκλεκτοί, οι πρωτοπόροι, οι επαναστάτες είναι πάντοτε λίγοι. Ευάριθμοι. Ευάριθμοι είναι επιπλέον και οι ευαγγελιστές, οι κομιστές θετικών ειδήσεων. Σε αντίθεση με τους πολλούς, με τις μάζες, με το πλήθος, με τον όχλο.

Εορτή Αγίου Ιωάννου του Καλοκτένους


Καλή Ανάσταση από το 2ο Δημοτικό Σχολείο Λιβαδειάς


Γεροντοπούλεια 2104





Καλό Πάσχα από ΧΕΝ Θήβας


Εγκύκλιος Πάσχα 2014 από την Ι.Μ. Θηβών και Λεβαδείας




Αφιέρωμα στον Βασίλη Τσιτσάνη



Καλό Πάσχα από Τιθορέα


Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Σοκ από τον ξαφνικό θάνατο 18χρονης

Για το ΠΑΣΧΑ στη Λιβαδειά


Γράφει ο Δημήτρης Λάμπρου
Δημοσιογράφος/ 
Εκδότης Περιοδικού ΒΟΙΩΤΙΑ












«Απόκριες στην Αθήνα και Πάσχα στη Λιβαδειά», έλεγε ο λαός μας, παραδίδει ο Τάκης Λάππας. Φοβούμαι ότι δεν το λέει πια.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το ΠΑΣΧΑ της Λιβαδειάς, ως εορταστική εκδήλωση που διοργανώνεται από τον Δήμο Λεβαδέων, διανύει περίοδο βαθιάς παρακμής. Τα δρώμενα, που κοστίζουν- κόστιζαν τουλάχιστον- ακριβά σε χρήμα, δεν αφορούν παρά ελάχιστους. Οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις είναι μικρού βεληνεκούς, η συμμετοχή των δημοτών και των επισκεπτών περιορισμένη ή ανύπαρκτη, η οργανωτική ανεπάρκεια πανταχού παρούσα. Το ίδιο και η έλλειψη φαντασίας, πρωτοτυπίας και σχεδιασμού εκ μέρους των οργανωτών.

 Φυσικά ούτε για αστείο δεν μπορεί να γίνεται λόγος για συνεισφορά στον λαϊκό πολιτισμό μέσω της αναβίωσης των τοπικών εθίμων και της λιβαδείτικης παράδοσης. Πιο κοντά στην αλήθεια είναι ότι πρόκειται για περιορισμένης εμβέλειας πολιτιστική διοργάνωση που απευθύνεται σε κοινό χαμηλών απαιτήσεων, σε ένα κοινό «που δεν θα ήθελε να βρίσκεται εκεί», όπως το έθεσε πολύπειρος καλλιτέχνης.

Συνολικά το ΠΑΣΧΑ της Λιβαδειάς είτε το δούμε ως ευκαιρία αναβάπτισης στα νάματα της εθνικής μας κληρονομιάς είτε ως τουριστικό προϊόν είτε ως συνδυασμό και των δύο δεν αποτελεί πλέον ελκυστική προοπτική και προτεραιότητα ούτε για τους Λιβαδείτες ούτε για τους επισκέπτες. Επιπλέον η οικονομική κρίση και η περιστολή των δημοσίων δαπανών δεν προοιωνίζεται τίποτε θετικό για το ΠΑΣΧΑ της Λιβαδειάς

Ολα αυτά δείχνουν προς μια κατεύθυνση: Το ΠΑΣΧΑ της Λιβαδειάς ως οργανωτική δομή και ως πολιτιστική πρόταση πρέπει να αλλάξει. Το ΠΑΣΧΑ της Λιβαδειάς πρέπει να αναπροσανατολιστεί δίνοντας απαντήσεις σε σύγχρονες ανάγκες ψυχαγωγίας και ταυτόχρονα εμβαθύνοντας στην τοπική παράδοση. Με λίγα λόγια το ΠΑΣΧΑ της Λιβαδειάς πρέπει να ξαναβρεί το χαμένο νήμα της δημιουργικότητας, της παραγωγής πολιτισμού και γεγονότων.

Από την άποψη αυτή επιβάλλεται ένας επαναπροσδιορισμός της στάσης της όλης Λιβαδειάς απέναντι στο ΠΑΣΧΑ. Κυρίως επιβάλλεται να δοθεί μια τεκμηριωμένη, σύγχρονη, καλαίσθητη και λιτή απάντηση στην επανερχόμενη διαρκώς ερώτηση:
Ποιοι οι στόχοι της διοργάνωσης εκδηλώσεων για το ΠΑΣΧΑ της Λιβαδειάς; Τί θέλουμε να επιτύχουμε; Σε ποιους απευθυνόμαστε;

Οταν απαντήσουμε  σε αυτά εύκολα μπορούμε να βρούμε λύσεις για την ανανέωση του εορτασμού. Και να ξαναδώσουμε στο ΠΑΣΧΑ της Λιβαδειάς τη χαμένη του αίγλη, να διοργανώσουμε μια γιορτή αντάξια της παλαιάς φήμης της, με πολλαπλά οφέλη για την πόλη και τους κατοίκους της.